Tijd voor een gevechtsmissie in Afghanistan
augustus 27, 2007
Nu er weer een nederlandse dode gevallen is in Afghanistan komt de discussie opnieuw opgang over het nut van de missie in Uruzgan, het succes ervan en vooral of we er wel mee door moeten gaan. Persoonlijk denk ik dat de aard van de missie veranderen moet. Het is tijd voor een gevechtsmissie.
Het trieste nieuws dat er opnieuw een nederlandse militair is omgekomen en een ander gewond is geraakt bereikte ook mij deze ochtend. Natuurlijk gaan mijn gedachten en gevoelens van medeleven uit naar de nabestaanden van deze Nederlandse held die zijn leven gaf en naar de vrienden en familie van de gewonde militair.
Ondanks mijn medeleven kan ik het niet laten iets aan te wijzen dat naar mijn mening verbetering behoeft, niet dat de militairen iets verkeerd doen, maar wederom schort er iets aan het materieel waarmee zij moeten werken. De militairen deden een moedig werk met risico voor hun eigen leven, door te zoeken naar bermbommen. De manier waarop verbaasde mij. Zo is het kennelijk nodig gevonden om bermbommen te voet te benaderen en onschadelijk te maken. De EOD in Nederland (explosievenopruimingsdienst) maakt bij grote explosieven gebruik van een robot. Ook de Amerikanen doen dit volgens mij. Ik vraag mij dus af waarom onze jongens in Afghanistan de bermbommen te voet moeten benaderen? Zeker in zo’n uitgestrekt land als Afghanistan lijkt het mij allerveiligst als bermbommen met behulp van robots voortijdig tot ontploffing worden gebracht zodat kans op verlies van levens tot een minimum word beperkt. En zelfs als er geen robots beschikbaar zijn vraag ik mij af waarom verdachte pakketten of gesignaleerde bermbommen niet gewoon beschoten kunnen worden om ze op afstand tot ontploffing te brengen. De Amerikanen doen dit zo vaak dat er zelfs een heleboel filmpjes van in omloop zijn op het internet.
Ik zou daar graag eens kamervragen over gesteld zien worden. Tekort of gebrek aan geavanceerd materieel is wel de slechtste reden waarom een Nederlandse militair om het leven zou moeten komen. Als we onze jongens en meiden uitzenden naar een oorlogsgebied dan voel ik de morele verplichting ze te voorzien van het beste materieel en ondersteuning. Zo heb ik al eerder mijn twijfels gezet bij de ongepantserde landrovers waarmee er in Afghanistan word rondgereden.
Het kan natuurlijk niet uitblijven dat de discussie over het nut en de aard van de missie weer opnieuw gevoerd gaat worden. De nut van de missie is in mijn ogen evident. Afghanistan is een land dat onderdrukt is geweest door moslim extremisten die terreur predikten en terroristen opleidde en ondersteunden bij het uitvoeren van hun terreurdaden. Het World trade Center was daarvan het gruwelijkste voorbeeld. Dat duivelse werk is grotendeels onmogelijk gemaakt door de invasie van Afghanistan, maar het gevaar dat wij bestrijden is dat diezelfde terroristische krachten opnieuw de kans krijgen om dit land in haar grip te nemen en Afghanistan weer tot een broedplaats kunnen maken voor terroristen en extremisten die met totale willekeur en buiten elke beschaafde wet om de bevolking onderdrukt en hun mensenrechten op grove wijze schendt met repressie, marteling en moord. Het nut om de strijd hiertegen voort te zetten hoeft volgens mij niet zo zwaar bediscussieerd te worden. De aard van de missie wel vind ik.
Nederland heeft zolang we al aan vredesmissies meededen altijd geprobeerd de aandacht van de noodzaak voor gevechtshandelingen af te leiden. Niet in de laatste plaats om de politieke oppositie te vreden te stellen of internationaal de mooie sier te maken. Daarom zonden we blauwhelmen uit naar joegoslavie met te weinig bewapenening in spierwitte pantservoertuigen, omdat het er politiek mooi uit zag. Daarom zonden we onze troepen uit naar Srebrenica zonder de missie totaal zelf in handen te hebben en zelf luchtsteun te kunnen bieden, maar afhankelijk te zijn van een bureaucratische VN leiding en buitenlandse generaals die moesten beslissen of er ook maar een schot gelost mocht worden. Het braafste jongetje in de klas speelde zo mee met de internationaal grote jongens en instanties. Onze jongens in Irak opereerde niet onder de oorlogswet, waardoor vriend Eric O. voor volkomen gewone gevechtshandelingen in een oorlog toch voor de rechter werd gesleept. En helaas ook nu hebben we ons weer verkeken op wat er in het oorlogsgebied Afghanistan moet gebeuren. Hoewel we zwaar gewapend daar naar toe zijn gegaan en heel goed en lovenswaardige werk van wederopbouw willen doen, dwingt de realiteit van de situatie ons in te zien dat er eerst keihard gevochten moet worden voor dat er sprake kan zijn van wederopbouw.
De politieke oppositie loopt daar natuurlijk mee weg. Zij wil de zittende regering een mislukte missie aansmeren en hoopt politiek gewin te slaan uit een eventueel afblazen van de missie en terugtrekken van de troepen. Maar het draait hier niet om politiek. Het mag hier niet om politiek draaien. Voordat er manschappen worden uitgezonden naar een oorlogsgebied moet de realiteit van oorlogsvoering tot eenieder zijn doordrongen. De beste intenties van Nederland om Afghanistan te helpen met de wederopbouw zijn ingehaald door de realiteit van de noodzaak tot oorlogsvoering. Het is op dit moment voor de toekomst van Afghanistan nodig dat er gevochten word. Dit betekent naar mijn mening dat de missie niet moet worden afgeblazen, maar moet worden aangepast. Het moet een gevechtsmissie worden. Als de Nederlandse regering nog steeds de nobele intenties heeft om Afghanistan te helpen een democratie te worden en het land te herbouwen, dan zal er eerst keihard oorlog voor gevoerd moeten worden. De regering staat naar mijn mening nu voor de keuze om de troepen terug te trekken of de missie niet te verlengen, wat hetzelfde resultaat heeft, of om de missie te verlengen en de aard van de missie te veranderen van een wederopbouw missie - wat politiek mooi overkomt - tot een gevechtsmissie. Minder mooi maar wel noodzakelijk. Kortom de regering moet nu openlijk zeggen we verlengen de missie en we gaan om te vechten.
Ik vind dat de Nederlandse troepen een fantastisch werk leveren in Afghanistan. Ik ben er trots op dat Nederland waar ter wereld ook bereid is om terreur te bevechten en hoop te geven aan een volk dat onder die terreur heeft moeten leven. De Nederlandse politiek moet alleen realistischer worden en bereid zijn om de politiek achterwege te laten en keiharde maar de juiste beslissingen te nemen als het gaat om het uitzenden van Nederlandse troepen naar een oorlogsgebied.
Reacties
Wil je reageren?