Nederlandse militairen onbeschermd in oorlogsgebied
juni 26, 2007
Maar weinig mensen realiseren zich dat onze militairen in Afghanistan een enorm gevaar lopen. Zowiezo lopen ze gevaar omdat ze naar oorlogsgebied zijn uitgezonden. Maar het gevaar waar ik het over heb is hun eigen materieel. Om precies te zijn hun onbepantserde landrovers.
Ik heb zelf mijn dienstplicht vervuld als schutter van onder andere een landrover gewapend met een MAG machinegeweer. Tijdens de vele oefeningen die ik in mijn dienstjaar gedraaid heb (11 om precies te zijn) werd het mij elke keer weer duidelijk dat het maar goed was dat het geen oorlog was, want ik als schutter op mijn landrover had geen kans van overleven, zo redeneerde ik. Natuurlijk was ik gewapend met een flink machinegeweer, maar gebrek aan bewapening was dan ook niet mijn probleem. Het feit dat ik zo hoog op de landrover stond deed me vrezen dat ik in een echte oorlog als eerste door de vijand zou worden afgepikt. Vooral als je het vuur opend en dus duidelijk de aandacht op jezelf trekt maak je jezelf een makkelijk doelwit.
Nu zijn er een aantal dingen veranderd sinds dat ik in militaire dienst zat (ruwweg 15 jaar geleden). De Soviet unie bestaat niet meer en is dus niet langer onze vijand, maar religieuze terroristen die een guerillaoorlog voeren zijn dat nu. De landrovers zijn welliswaar door andere landrovers vervangen, maar er is niets verbeterd aan de veiligheid van degenen die in het voertuig zitten. Was ik vroeger bang om op een afstandje met gemak te worden neergeknald, tegenwoordig moeten onze jongens in oorlogsgebied zich zorgen maken over vijanden die zich een stuk dichterbij bevinden. Tegen de vijanden van vandaag zijn onze jongens maar bar slecht beveiligd. De gevaren zijn onder andere zelfmoordterroristen die tijdens een patrouile gewoon op je aflopen en zich opblazen of hun persoonlijk wapen op je leegschieten en bermbommen.
De YPR en andere pantservoertuigen van het Nederlandse leger zijn beter bestand tegen dit soort bedreigingen. Degenen die daarin rondrijden kunnen ervoor kiezen om zich onder het pantser te verbergen op moment dat zij het niet vertrouwen, vlak na een incident of op moment dat zij een gevecht inrijden. De militairen op een landrover hebben die luxe niet. Zij zitten open en bloot in een open landrover, volledig kwetsbaar voor iedere mafketel die tijdens een patrouile zijn geweer op hen leegt. Wanneer er een bermbom afgaat loopt de gehele bemanning van de landrover het risico om in een keer te worden uitgeschakeld en dat zijn toch minstens 3 mannen. En in een open gevecht kunnen ze maar beter op voldoende afstand blijven omdat ze anders makkelijk kunnen worden beschoten.
Ditzelfde dillema heeft ook het Amerikaanse leger parten gespeeld. Het resultaat is dat zij een groot aantal Hummers van gepantserder beplating en kogelvrij glas hebben voorzien zodat de voertuigen minstens bestand zijn tegen de meeste handvuurwapens, geweren en mijnen.
Nederland is een klein land dat graag met de grote jongens mee wil doen. Ik ben persoonlijk van mening dat als we zonodig onze manschappen voor missies naar andere landen moeten sturen wij ze op zijn minst verschuldigd zijn om ze adequaat te beschermen door alleen maar gepantserd materieel mee te geven en geen open ongepantserde voertuigen. Doen we dat niet, dan vrees ik dat we wel eens onaangenaam verrast kunnen worden met het nieuws dat de taliban in staat zijn geweest met een bermbom een aantal van onze jongens in een keer uit te schakelen. Simpelweg omdat ze bij elkaar in een onbeschermd voertuig zaten.
Reacties
One Response to “Nederlandse militairen onbeschermd in oorlogsgebied”
Wil je reageren?
[…] Bij een zelfmoordaanslag in Oeroezgan zijn 7 Nederlandse militairen gewond geraakt. Hoe van harte ik de Nederlandse militairen ook ondersteun wanneer zij worden uitgezonden, ik zet toch enkele vraagtekens bij de missie en vraag me af wat de gevolgen politiek en voor het moraal van de samenleving zou zijn als het een keer echt mis gaat en er in een keer meerdere doden te betreuren zijn. Nederland is geen groot land, en toch ondernemen we op moment een wel erg grote militaire missie in Afghanistan. We willen meespelen met de grote jongens, overal onze vinger in de pap hebben en haantje de voorste zijn. Dat kan ook betekenen dat we het een keer zullen moeten bekopen. En dat is waar ik mij zo zorgen over maak. Ik denk dat de Nederlandse samenleving het namelijk helemaal niet kan verdragen als er een groot aantal doden vallen onder onze jongens in Oeroezgan. En ik heb het gevoel dat we nu elke keer net weg komen met iets wat een verschrikkelijke ramp kan worden als het even anders uitpakt. Vandaag 7 gewonden, maar het hadden makkelijk 7 doden kunnen zijn. De details van de aanslag zijn mij op dit moment nog niet helemaal duidelijk maar ik heb eerder een aantal vraagtekens gezet bij het materieel van onze jongens waarin zij onvoldoende beschermd zijn naar mijn mening. Ik heb het gevoel dat het niet lang meer kan duren voordat we het vreselijke bericht moeten verwerken dat een groot aantal van onze manschappen zijn omgekomen tijdens gevechten of een aanslag. En dan zie ik het al helemaal gebeuren dat onder druk van de publieke opinie de manschappen voortijdig moeten worden teruggetrokken. […]